Często uważa się, że plik do haftu to po prostu przetworzony obraz wektorowy. To błędne założenie. Programista haftu (puncher) nie kopiuje grafiki – on projektuje sekwencję zdarzeń mechanicznych, która musi uwzględnić siły tarcia, naciągu i przesunięcia.
Zjawisko Pull & Push (Rozciąganie i Ściąganie) Każdy ścieg generuje napięcie. Nici ściągają materiał wzdłuż kierunku wkłucia i wypychają go w kierunku prostopadłym. Jeśli programista zaprojektuje idealny okrąg w komputerze bez uwzględnienia tych sił, maszyna wyhaftuje elipsę. Doświadczony projektant stosuje tzw. «kompensację», celowo deformując wzór w programie, aby fizyka materiału naprostowała go podczas pracy maszyny. Jest to proces wymagający lat praktyki i znajomości setek rodzajów tkanin.
Optymalizacja ścieżki i «Jump Stitches» Jakość haftu zależy od tego, jak rzadko maszyna musi ucinać nić. Każde ucięcie to ryzyko rozparcia się wzoru w przyszłości i strata czasu. Mistrzostwo w digitalizacji polega na takim poprowadzeniu ścieżki (tzw. drogi igły), aby całe logo zostało wykonane jednym, płynnym ruchem, ukrywając nici łączące pod kolejnymi warstwami haftu. Dzięki temu lewa strona odzieży jest czysta, gładka i nie drażni skóry użytkownika.