Znakowanie odzieży technicznej, takiej jak kurtki z membraną (Gore-Tex), odzież trudnopalna czy neopren, to wyzwanie, które oddziela amatorskie hafciarnie od profesjonalnych zakładów przemysłowych. W tym sektorze haft musi nie tylko dobrze wyglądać, ale przede wszystkim zachować właściwości ochronne materiału.
Wyzwanie wodoszczelności i membrany Głównym problemem przy haftowaniu kurtek typu outdoor lub sails jest naruszenie struktury membrany przez igłę. Każde wkłucie to mikrootwór, przez który może przedostawać się woda. Aby temu zapobiec, profesjonaliści stosują specjalne taśmy uszczelniające (seam tapes), które nakłada się na lewą stronę haftu pod wpływem wysokiej temperatury. Dzięki temu kurtka zachowuje swoje parametry wodoszczelności, a logotyp sponsora czy nazwa klubu sportowego jest trwale wyeksponowana.
Haft na materiałach ognioodpornych i BHP W przypadku odzieży dla straży pożarnej, spawaczy czy pracowników platform wiertniczych, zwykłe nici poliestrowe to zagrożenie – mogą się stopić i spowodować oparzenia. Tutaj stosuje się nici aramidowe (np. Nomex), które są całkowicie niepalne. Proces ten wymaga również użycia specjalnych stabilizatorów ognioodpornych. Jest to krytyczny aspekt bezpieczeństwa, w którym nie ma miejsca na błędy, dlatego certyfikowane firmy hafciarskie muszą rygorystycznie przestrzegać norm jakościowych.
Odzież kompresyjna i wysokiej elastyczności Sporty walki czy kolarstwo wymagają odzieży ściśle przylegającej do ciała. Haft na takich materiałach musi być „pracujący”. Oznacza to, że programista musi zaprojektować ściegi o luźniejszym splotcie, które pozwolą tkaninie rozciągać się bez zrywania nici i bez efektu „marszczenia” po powrocie materiału do pierwotnego kształtu.