Haft jest jedną z najstarszych form zdobienia, jaką zna ludzkość, ale jego przejście do świata cyfrowego to fascynująca podróż technologiczna, która wciąż trwa.
Od tamborka do karty perforowanej Pierwsze próby automatyzacji haftu podjęto już podczas rewolucji przemysłowej. Maszyna Josuy Heilmanna z 1828 roku pozwalała na pracę wielu igieł jednocześnie, ale wciąż wymagała ręcznego sterowania. Przełomem był system Josepha Jacquarda, który za pomocą kart perforowanych sterował krosnami. To był pierwszy „kod”, praprzodek dzisiejszych plików .DST czy .PES. Hafciarstwo było więc jednym z pionierów informatyki, zanim jeszcze powstały nowoczesne komputery.
Era cyfrowa i programy typu Punching W latach 80. i 90. XX wieku haft stał się domeną komputerów. Pierwsze programy do digitalizacji były niezwykle skomplikowane i wymagały wprowadzania każdego wkłucia ręcznie za pomocą tabletu graficznego. Dziś dysponujemy algorytmami, które analizują obraz wektorowy i w ułamku sekundy proponują najlepszą ścieżkę igły. Sztuczna inteligencja idzie o krok dalej – potrafi rozpoznawać błędy w projekcie (np. zbyt krótkie ściegi) i naprawiać je przed wysłaniem na maszynę.
Haft jako sztuka w erze technologii Mimo automatyzacji, haft komputerowy wraca do korzeni jako forma ekspresji artystycznej. Artyści tacy jak Takashi Murakami czy luksusowe domy mody wykorzystują najnowocześniejsze maszyny do tworzenia dzieł, które łączą tradycyjne motywy z futurystyczną estetyką. Haft przestał być tylko „logo na piersi” – stał się narzędziem do tworzenia teksturalnych obrazów o niespotykanej dotąd precyzji.